130/1297:நெஞ்சோடு புலத்தல்
130/1297:திருக்குறள் : நாணும் மறந்தேன் அவர்மறக் கல்லாஎன் மாணா மடநெஞ்சிற் பட்டு. பொருள்: என்னைப் மறந்து பிரிந்து வாழும் காதலனை மறப்பதற்குத் தெரியாத, பெருமையற்ற என் பேதை நெஞ்சத்தோடு சேர்ந்து, பெண்ணிற்குரிய சிறந்த குணமான நாணத்தையும் நான் இழந்துவிட்டேன். விரிவாக்கம்: தன்னை நினையாத தலைவனைக் கண்டிக்க முயலும் தலைவி, தன் நெஞ்சின் பலவீனத்தால் தோற்றுப்போகிறாள். தன் அன்பைப் பொருட்படுத்தாதவனைக் மறந்துவிடாமல், அவனையே எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் அறிவற்ற தன் நெஞ்சால், பெண்ணுக்குரிய இயல்பான நாணத்தையும் மானத்தையும் கூடத் தான் மறந்துவிட்டதாகக் கூறி, தலைவி தன் மனத்தின் அடங்காமையை எண்ணி நயம்பட வருந்துகிறாள். English Translation: Thirukkural: Naanum Maranthen Avarmarak Kallaaen Maanaa Madanenjir Pattu. Meaning: Yoked to this foolish, unyielding heart of mine that refuses to forget him, I have forgotten even my own sense of shame. Explanation: The beloved attempts to maintain her pride and dignity in response to her lover's indifference or absence. However, her foolishly devoted heart refuses ...