Thirukkural Tamil Easy Explanation – Worldwide

குறள் 1190: உள்ளினும் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலால் கள்ளினும் காமம் இனிது. பொருள்: காதலை நினைத்துப் பார்த்த உடனே அது குறையாத பெரு மகிழ்ச்சியைத் தருவதால், மதுவைக் காட்டிலும் காதலே மிகவும் இனிமையானது. விரிவாக்கம்: வள்ளுவர் காமத்துப்பாலில் 'அவர்வயின் விதும்பல்' அல்லது 'காதல் சிறப்பைக் கூறல்' எனும் அதிகாரத்தில், மதுவின் லாகிரியை விடக் காதலின் லாகிரி எப்படி உயர்ந்தது என்பதை அற்புதமாக ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார். 1. ஒப்பீடு (கள் vs காமம்): மதுவை அருந்தினால் மட்டுமே அது ஒருவனுக்கு மயக்கத்தையும் இன்பத்தையும் தரும்; அருந்திய பின் அந்த இன்பம் மெல்ல வற்றிவிடும். ஆனால் காதல் அப்படியல்ல, காதலித்தவரைக் கண்பார்ப்பது மட்டுமன்றி, அவரைப் பற்றி மனதால் நினைத்துப் பார்த்தாலே (உள்ளினும்) அது தீராத பேரானந்தத்தைத் தரும். 2. நினைவின் ஆற்றல்: நேரில் பார்க்க முடியாத பிரிவின் தருணங்களில் கூட, காதலரின் நினைவுகள் தரும் சுகம் சொல்லிலடங்காதது. காதலின் இன்பம் கால எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது; அது பழைய நினைவுகளின் வழியாகவும், எதிர்கால எதிர்பார்ப்புகளின் வழியாகவும் எப்போதும் மனதிற்குள் புதுப்பித்துக் கொண்டே இருக...

குறள் 1189: பசக்கமன் பட்டாங்கென் மேனி நயப்பித்தார் நன்னிலையர் ஆவர் எனின். பொருள்: நம்மைப் பிரிந்து செல்ல உடன்படச் செய்த என் காதலர் (துன்பமின்றி) நல்ல நிலையில் வாழ்வார் என்றால், அவர் பிரிவால் என் மேனி பசலை நிறம் அடைந்து போகட்டும். விரிவாக்கம்: வள்ளுவர் இக்குறளில் 'பசலைப்பாய்தல்' எனும் அதிகாரத்தின் மூலம், தலைவனின் நலனுக்காகத் தன் துன்பத்தையும் தாங்கிக்கொள்ளும் தலைவியின் தூய்மையான காதலை வெளிப்படுத்துகிறார். 1. பசலை நிறம்: காதலன் பிரிந்து வாழும் காலத்தில், தலைவிக்கு ஏற்படும் தீவிரமான பிரிவுத் துயரத்தால் அவளது மேனியில் ஒருவித மஞ்சள்/பசுமை கலந்த நிறமாற்றம் (பசலை) உண்டாகும். இது காதலர்களின் பிரிவின் வேதனையைக் காட்டும் அடையாளம். 2. தலைவியின் தியாக உள்ளம்: தலைவன் பிரிந்து செல்லும்போது அதற்கு உடன்படுமாறு தோழி தலைவியைத் தேற்றுகிறாள். அப்போது தலைவி, "அவர் தன் கடமையைச் செய்யவோ அல்லது நல்வாழ்வு பெறவோ பிரிந்து செல்வது அவருக்கு நல்லது என்றால், அதனால் எனக்கு ஏற்படும் பிரிவுத் துயரத்தையும், மேனியில் படரும் பசலை நிறத்தையும் நான் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள்கிறேன்" என்கிறாள். 3. சுயநலமற்ற அ...

குறள் 1188: பசந்தாள் இவள்என்பது அல்லால் இவளைத் பொருள்: "இவள் பிரிவுத் துயரால் மேனி பசலை நிறம் அடைந்துவிட்டாள்" என்று பெண்களின் குறையைச் சொல்லிப் பழிப்பாரே தவிர, "இவளைக் காதலன் பிரிந்து சென்றுவிட்டானே" என்று அவனது தவறைச் சொல்பவர் யாருமில்லை.    விரிவாக்கம்: வள்ளுவர் 'பசப்புறு பருவரல்' எனும் அதிகாரத்தில், சமூகத்தின் ஒருசார்புப் பார்வையையும், பெண்ணுக்கு ஏற்படும் மனவேதனையையும் தலைவியின் கூற்றாக மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார். 1. சமூகத்தின் பழிச்சொல்: காதலன் பிரிந்து சென்றதால் தலைவிக்கு ஏக்கம் மேலிட்டு, உடலில் பசலைப் நோய் (பிரிவுத் துயரத்தால் ஏற்படும் நிறமாற்றம்) படர்கிறது. இதைப் பார்க்கும் ஊராரும் அயலாரும், "இவள் அழகிழந்து பசலை உற்றுவிட்டாள்" என்று பெண்மீதுதான் குறை கூறுகிறார்களே தவிர, அதற்கு மூலக் காரணமான ஆணின் பிரிவைப் பற்றி யோசிப்பதில்லை.    2. ஒருதலைப்பட்சமான பார்வை: தவறு அல்லது பிரிவு யாரால் நேர்ந்தாலும், அதன் பாதிப்பைச் சுமக்கும் பெண்ணையே சமூகம் எளிதாகக் கேலி செய்கிறது அல்லது பழி சுமத்துகிறது. "அவன் இவளைத் தனியே தவித்துவிட்டுப் போய்விட்டானே...

குறள் 1187: புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில் அள்ளிக் கொள்வதே பசப்பு. பொருள்: என் காதலனை இறுகக் தழுவிக் கிடந்தேன்; பின்னர் அவரிடமிருந்து சிறிது விலகிப் படுத்தேன்; அவ்வளவு சிறிய இடைவெளியில், அள்ளி எடுக்கும் அளவிற்குப் பசலை நோய் என் மேனியை வந்தடைந்தது. விரிவாக்கம்: வள்ளுவர் 'பசப்புறு பருவரல்' அதிகாரத்தில், காதலர்களுக்கு இடையே ஏற்படும் தீவிரமான அன்பையும், சிறு பிரிவு கூடத் தரும் தாங்க முடியாத துயரத்தையும் இக்குறளில் மிக அழகாக உவமிக்கிறார். 1. சிறிய இடைவெளியும் பெரும் பிரிவும்: தலைவன் மீது தலைவி கொண்ட காதல் எவ்வளவு தீவிரமானது என்றால், இருவருக்கும் இடையே உடல் ரீதியாகவோ அல்லது உணர்வு ரீதியாகவோ ஒரு சிறு விலகல் நேர்ந்தாலும் கூட அவளால் அதைத் தாங்க முடிவதில்லை. இறுகக் கட்டிப்பிடித்திருந்த நிலையில் இருந்து சற்று பக்கவாட்டில் நகர்ந்து படுத்த அளவிலேயே அவளுக்குப் பிரிவுத் துயரம் எழுந்துவிடுகிறது. 2. ‘அள்ளிக் கொள்வதே பசப்பு’: பிரிவுத் துயரால் மேனியில் தோன்றும் பசலை நிறம் (வாட்டம்), ஏதோ மெதுவாகப் படராமல், அள்ளி எடுக்கும் அளவிற்கு அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் சட்டென்று அவளை ஆட்கொண்டுவிட்...

குறள் 1186: விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளேபோல் கொண்கண் முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு. பொருள்: விளக்கின் வெளிச்சம் என்று குறையும் என இருள் காத்திருப்பதைப் போல, தலைவனின் அணைப்பு எப்பொழுது தளரும் எனப் பசலை நோய் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. விரிவாக்கம்: வள்ளுவர் 'பசப்புறு பருவரல்' அதிகாரத்தில், இருளையும் பசலை நோயையும் ஒப்பிட்டு ஒரு நயமான உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார். 1. இருளின் இயல்பு: ஒரு அறையில் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருக்கும் வரை இருளுக்கு அங்கே இடமில்லை. ஆனால், விளக்கு அணையும் அல்லது அதன் ஒளி மங்கும் அந்த நொடிக்காக இருள் வெளியே காத்துக்கொண்டிருந்து, ஒளி குறைந்தவுடனே சட்டென்று அறையை ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும். 2. பசலையின் காத்திருப்பு: அதைப்போலவே, தலைவன் தலைவியை இறுகத் தழுவி அணைத்திருக்கும் வரை அவளிடம் பிரிவுத் துயரோ, மேனி வாடும் பசலை நோயோ அணுக முடியாது. ஆனால், தலைவனின் தழுவல் சிறுது நேரம் குறைந்தாலும் அல்லது அவன் பிரிந்து சென்றாலும், அந்தச் சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்து நிற்கும் பசலை நோய் உடனே அவளை ஆட்கொண்டுவிடுகிறது. 3. இடையறாத அணைப்பின் தேவை: காதலனின் அணைப்பும் அன்பும் விளக்கைப்போல எப்போதும்...

குறள் 1185: உவக்காண்எம் காதலர் சொல்வார் இவக்காண்என் மேனி பசப்பூர் வது. பொருள்: அங்கே பாருங்கள், என் காதலர் பிரியப் போவதாகச் சொல்கிறார்; இங்கே பாருங்கள், உடனே என் மேனியில் பசலை நிறம் வந்து படர்கிறது. விரிவாக்கம்: வள்ளுவர் 'பசப்புறு பருவரல்' அதிகாரத்தில், தலைவனின் பிரிவுச் சொல் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே தலைவியின் உடலில் ஏற்படும் உடனடி மாற்றத்தை இக்குறளில் மிக நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறார். 1. 'அங்கே பார்... இங்கே பார்...': தலைவி தன் தோழியிடம், "அங்கே பார், அவர் இன்னும் பிரியவே இல்லை, 'பிரியப் போகிறேன்' என்ற சொல்லைத் தான் கூறுகிறார்; ஆனால் அதற்குள் இங்கே பார், என் மேனியில் பிரிவுத் துயரத்தால் பசலை நிறம் வந்து படரத் தொடங்கிவிட்டது" என்று காட்டுகிறாள். 2. சொல்லின் தாக்கம்: தலைவன் இன்னும் தூர தேசத்திற்குப் புறப்பட்டுச் செல்லவில்லை. பிரிவைப் பற்றிய எண்ணமும், அவன் கூறிய வார்த்தைகளும் மட்டுமே வந்துள்ளன. அதற்குள்ளாகவே தலைவியின் மனம் உறைந்து, உடல் வாடி, பசலை நோய் தோன்றிவிடுகிறது. 3. உணர்வின் தீவிரத்தன்மை: உண்மையான காதலில் பிரிவின் செய்தி கூடத் தாங்க முடியாத வேதனையைத் தர...