119/1188:பசப்புறு பருவரல்

குறள் 1188:

பசந்தாள் இவள்என்பது அல்லால் இவளைத்

பொருள்:

"இவள் பிரிவுத் துயரால் மேனி பசலை நிறம் அடைந்துவிட்டாள்" என்று பெண்களின் குறையைச் சொல்லிப் பழிப்பாரே தவிர, "இவளைக் காதலன் பிரிந்து சென்றுவிட்டானே" என்று அவனது தவறைச் சொல்பவர் யாருமில்லை.  

விரிவாக்கம்:

வள்ளுவர் 'பசப்புறு பருவரல்' எனும் அதிகாரத்தில், சமூகத்தின் ஒருசார்புப் பார்வையையும், பெண்ணுக்கு ஏற்படும் மனவேதனையையும் தலைவியின் கூற்றாக மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார்.

1. சமூகத்தின் பழிச்சொல்: காதலன் பிரிந்து சென்றதால் தலைவிக்கு ஏக்கம் மேலிட்டு, உடலில் பசலைப் நோய் (பிரிவுத் துயரத்தால் ஏற்படும் நிறமாற்றம்) படர்கிறது. இதைப் பார்க்கும் ஊராரும் அயலாரும், "இவள் அழகிழந்து பசலை உற்றுவிட்டாள்" என்று பெண்மீதுதான் குறை கூறுகிறார்களே தவிர, அதற்கு மூலக் காரணமான ஆணின் பிரிவைப் பற்றி யோசிப்பதில்லை.  

2. ஒருதலைப்பட்சமான பார்வை: தவறு அல்லது பிரிவு யாரால் நேர்ந்தாலும், அதன் பாதிப்பைச் சுமக்கும் பெண்ணையே சமூகம் எளிதாகக் கேலி செய்கிறது அல்லது பழி சுமத்துகிறது. "அவன் இவளைத் தனியே தவித்துவிட்டுப் போய்விட்டானே" என்ற அனுதாபமோ நீதியோ தலைவனுக்குக் கிடைப்பதில்லை.

3. பெண்ணின் ஆதங்கம்: தன் உடலின் மாற்றத்தைப் பார்த்து உலகம் பழ பேசுவதைக் காட்டிலும், தன் காதலனின் பிரிவை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லையே என்பதும், பழியெல்லாம் தன்மீதே விழுகிறதே என்பதுமே தலைவிக்கு அதிக மனவேதனையைத் தருகிறது என்பதை இக்குறள் நயம்பட உணர்த்துகிறது.