123/1222:பொழுதுகண்டு இரங்கல்

123/1222:திருக்குறள்:

புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்

வன்கண்ண தோநின் துணை.

பொருள்:

மயக்கத்தைத் தரும் மாலைக் காலமே! நீயும் என் போல் ஒளிமங்கித் துன்பக் கண்ணீருடன் காட்சியளிக்கின்றாய்; வாழ்க நீ! உன்னுடைய துணையும் என் காதலனைப் போல இரக்கமற்றக் கொடிய நெஞ்சம் கொண்டவளோ?

விரிவாக்கம்:

மாலைப் பொழுதின் வெளிச்சம் மங்கி, இருள் சூழ்வதைக் காணும் தலைவி, அப் பொழுதையே தன் நிலைமைக்கு ஒப்பான ஒரு தோழியாகப் பாவித்து வினவுகிறாள். "மயக்கத்தைத் தரும் அந்தி மாலையே! கதிரவனின் ஒளி மறைந்ததால் நீ பிரகாசமிழந்து, துன்பத்தில் கண்ணீர் சிந்துவது போல இருண்டு காட்சியளிக்கிறாய். உன் நிலப்பரப்பைக் கண்டு நான் உன்னை வாழ்த்துகிறேன். ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்குப் புரியவில்லை; நீயும் என்னைப்போலவே துயருற்று நிற்பதைப் பார்த்தால், உன்னைப் பிரிந்து சென்ற உனது துணையும் (சூரியனும்), என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற என் காதலனைப் போலவே இரக்கமற்றக் கொடிய மனம் படைத்தவனோ?" என்று மாலைக் காலத்திற்குத் தன் ஆற்றாமையைப் பகிர்ந்துகொண்டு ஆறுதல் தேடுவதாக இக்குறள் நயம்பட எடுத்துரைக்கின்றது.

English Translation:

Thirukkural:

Punkanne Vaazhi Marulmaalai Emkelpol

Vankanna Thonin Thunai.

Meaning:

May you prosper, O bewildering evening! You too appear dim-eyed with distress; is your companion as hard-hearted as my lover?

Explanation:

As the daylight fades into darkness, the maiden views the dimming twilight as a fellow sufferer who shares her sorrow. Addressing the evening directly as a companion in grief, she notes its dull and mournful appearance as the sun departs. With poignant empathy, she asks whether the evening's absent partner is equally pitiless and unfeeling as her own lover, whose prolonged departure has left her in deep emotional gloom.

— Daily a Kural, Meaning, and Explanation. Balaji Balasubramaniam.