125/1246:நெஞ்சோடு கிளத்தல்

125/1246:திருக்குறள்:

கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டால் புலந்துணராய்

பொய்க்காய்வு காய்திஎன் நெஞ்சு!

பொருள்:

என் நெஞ்சமே! நாம் கோபித்துக் கொண்டால் நம்மைத் தழுவி, அன்பு காட்டி, அந்த ஊடலை நீக்க வல்ல தலைவனைக் கண்டவுடன் நீ அவனோடு கோபித்து நிற்காமல் அவனோடு கூடிவிடுகிறாய்; ஆனால், அவன் இல்லாதபோதோ அவனைக் கோபிப்பது போலப் பொய்யாகச் சினந்து கொள்கிறாய்!

விரிவாக்கம்:

தலைவன் இல்லாத நேரத்தில், அவன் மீது அளவில்லாத கோபமும் வருத்தமும் இருப்பது போலப் பேசும் தன் நெஞ்சைத் தலைவி எள்ளி நகையாடுகிறாள். "தலைவன் பிரிந்து சென்றுவிட்டான் என்று அவன் இல்லாதபோது அவனைக் கொடியவன் போலப் பொய்யாகக் கோபித்துக் கொள்கிறாய். ஆனால், அன்போடு தழுவி நம் மனக்குறையைப் போக்கும் வல்லமை கொண்ட அத்தலைவன் நேரில் வந்த மாத்திரத்திலேயே அவனோடு பிணங்கி நிற்கத் தெரியாமல் உடனேயே அவனுடன் கலந்துவிடுகிறாய். என் நெஞ்சமே, அவனைக் கண்டால் மறந்துவிடும் இப்போலிச் சினத்தை அவன் இல்லாத இடத்தில் மட்டும் ஏன் காட்டுகிறாய்?" என்று தலைவி தன் மனதின் இயலாமையையும் பொய்யான கோபத்தையும் நயம்பட எடுத்துரைப்பதாக இக்குறள் அமைகின்றது.

English Translation:

Thirukkural:

Kalandhunarththum Kaadhalark Kandaal Pulandhunaraai

Poikkaaivu Kaaidhuen Nenju!

Meaning:

O my heart! The moment you see our lover who knows how to embrace and soothe our grief, you forget to stay aggrieved—yet in his absence, you feign this useless anger!

Explanation:

The maiden chides her own heart for its empty threats. When her lover is away, her heart constantly fumes and vows to punish him with silence and resentment upon his return. However, as soon as he appears—he who possesses the gentle art of embracing her and dispelling all her sorrow—her heart instantly forgets its grudge and melts into reunion. She teases her heart for putting up a false display of anger only in his absence, knowing full well it cannot sustain any wrath in his presence.

— Daily a Kural, Meaning, and Explanation. Balaji Balasubramaniam.