127/1265: அவர்வயின் விதும்பல்

127/1265:திருக்குறள்:

காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின்

நீங்கும்என் மென்றோள் பசப்பு.

பொருள்:

என் தலைவனை என் கண்கள் ஆரத் தழுவுமாறு நான் காண வேண்டும்; அவ்வாறு அவனைக் கண்டவுடனேயே, என் மெல்லிய தோள்களைப் பற்றியிருக்கும் இந்த உறுத்தும் பசலை நிறமானது அடியோடு நீங்கிவிடும்.

விரிவாக்கம்:

தலைவனின் பிரிவால் ஏற்பட்ட ஏக்கமும் துயரமும் தலைவியின் மெல்லிய தோள்களில் பசலை நோயாகப் படர்ந்து, அவளது உடலழகையும் பொலிவையும் குலைத்துவிட்டது. இந்நோயைத் தீர்க்க எந்த மருந்தாலும் இயலாது; தலைவனின் நேரில் கண்ட காட்ச ஒன்றே இதற்குரிய அருமருந்தாகும். "என் கண்கள் குளிர, மனமார என் காதலனை நான் நேருக்கு நேர் கண்டுகளிக்கும் அந்த நொடியிலேயே, என் தோள்களில் படர்ந்துள்ள பசலைத் துயரம் அனைத்தும் தானாகவே அகன்றுவிடும்" என்று தலைவி தன் நம்பிக்கையையும் காதலின் ஆற்றலையும் நயம்பட எடுத்துரைப்பதாக இக்குறள் அமைகின்றது.

English Translation:

Thirukkural:

Kaangkaman Konkanaik Kannaarak Kandapin

Neengumen Mentrol Pasappu.

Meaning:

Oh, that I might gaze upon my lord until my eyes are filled! The moment I behold him, the pallor on my tender shoulders shall vanish.

Explanation:

The anguish of separation has taken a physical toll on the maiden, causing a melancholic pallor to spread across her soft shoulders. She realizes that no medicine can restore her lost luster except the comforting sight of her lover. She expresses with deep conviction that the very moment her eyes feast upon his presence, the paleness of her grief will instantly dissipate, restoring her warmth and vitality.

— Daily a Kural, Meaning, and Explanation. Balaji Balasubramaniam.